آمار سايت
اعضا آنلاین :
ديروز :
ماه :
سال جاری :
كل :
 
  درباره ما
قفقاز سرزمینی است باستانی كه بین دریای مازندران و دریای سیاه واقع شده و با كشورهای ایران، تركیه و روسیه مرز مشترك دارد. این منطقه نزدیكترین راهی است كه اروپا را به ایران، آسیای مركزی و اعماق آسیا مرتبط می‌سازد و از همین رو دروازه آسیا لقب گرفته است. متجاوز از یك قرن سلطه حكومت روسیه تزاری، سرزمین قفقاز را كه اقوامی با گذشته فرهنگی و تاریخی غنی در آن سكونت داشتند به یكی از ایالات روسیه تبدیل نمود و تغییراتی زیاد در آن به وجود آورده بود.قفقاز را می توان موزاییك اقوام نامید . وجود بیش از ۵۰ قومیت مختلف در این منطقه از جمله مسایلی است كه ادعای فوق را تایید می كند . این قومیت ها كه دارای تفاوت های نژادی ، زبانی ، مذهبی ، فرهنگی و اجتماعی بسیار زیادی می باشند ، وضعیتی منحصر به فرد به این منطقه بخشیده اند.

از ۲۸ جنگ اتفاق افتاده در سال ۱۳۷۸ ش ( ۱۹۹۹ م ) در سطح جهان ، ۱۹ جنگ در داخل كشورها و علیه حكومت ها بوده است و در این میان ۱۵ جنگ در تعقیب هدف خودمختاری یا جدایی بوده اند . ناحیه قفقاز با رخ دادن چهار جنگ جدائی طلبانه در آن( كه عمدتا انگیزه قومی نژادی داشته اند ) یكی از بحرانی ترین مناطق جهان طی دهه گذشته محسوب شده است . بر اساس آمار فوق بیش از ۱۳ درصد جنگ ها در طی سال ۱۹۹۹ م در جهان ، در منطقه قفقاز رخ داده است كه نشان دهنده واقعیت بحرانی بودن منطقه می باشد .صدها سال قبل از میلاد حضرت مسیح (ع) در زمان هخامنشینان این منطقه جزء ایران محسوب شده و یكی از ساتراپ‌های ایرانی قلمداد می‌گردید.

در سال ۶۴۰ میلادی قفقاز به دست مسلمانان فتح می‌شود. گسترش امپراطوری صفوی و قدرت روزافزون آن باعث ایجاد یك علقه دینی و مذهبی فی‌ما‌بین می‌گردد و با شروع قرن نوزدهم دو دوره جنگ میان دو كشور ایران و روسیه به وقوع می‌پیوندد كه متاسفانه با شكست ایران مناطق وسیعی از كشور جدا شده و در اختیار روسیه قرار می‌گیرد (عهدنامه گلستان) و پس از آن زمان دوباره عهدنامه تحمیلی تركمن چای باعث جدا شدن مناطق وسیعی از كشور ایران می‌گردد كه مشهور به هفده شهر قفقاز می‌شوند.

اگر چه سرزمین قفقاز از نظر سیاسی در اثر معاهده‌های فوق‌الذكر و با ترسیم مرزهای سیاسی از ایران جدا شد، ولی از نظر تفكر فرهنگی و دینی ارتباط بین ایران و قفقاز (تا برقراری حكومت كمونیستی)، پابرجا بود. ولی پس از انقلاب كمونیستی سال ۱۹۱۷ میلادی و اقتدار حكومت كمونیستی ارتباط منطقه قفقاز با ایران قطع گردید.آن چه به دنبال فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در دهه پایانی قرن بیستم در سراسر جهان و به صورت ظهور جریانات ملی ‌گرایی افراطی رخ داد، در كشورهای تازه استقلال یافته منطقه قفقاز نیز به شكل قومیت‌ گرایی و محلی‌ گرایی بروز پیدا كرد.

جنگ های داخلی كه بر پایه ادعاهای نژادی، قومی، زبانی و هویتی كه در داخل كشورهای این منطقه و میان اقوام مختلف این كشورها درگرفت دستمایه مداخله و نفوذ و نیز توجیه رفتار قدرت های خارجی قومی‌ گرایان افراطی گردید و به ناگاه رشته‌ای دراز از ادعاهای تاریخی بی‌اساس و مخرب، نُقل محافل علمی، مطبوعاتی، سیاسی و فرهنگی شد. گویی سوای درگیری ها و خونریزی های بیهوده داخلی، جنگی نیز بر محور تاریخ و هویت مشترك گذشته میان اسطوره‌های تاریخی و باستانی درگرفته است.

شاید باور این مسئله مشكل باشد كه می‌بینیم اكنون باستان‌گرایی به شكل قومی، اسطوره‌ای و دینی و زبانی مبنای اختلاف ‌ورزی و مرزبندی‌های جدید سیاسی و تاریخی در داخل كشورها و نیز میان رقبای فرهنگی و تمدن كشورهای مهم منطقه شده است.

آن چه در این جا مایه تعجب و البته تأسف بسیار می‌باشد، این است كه در عصر جهانی شدن و كمرنگ شدن اهمیت مرزهای سیاسی و فرهنگی و گسترش ارتباطات بین‌المللی برخی جریانات سیاسی خارجی و كشورهای منطقه مبادرت به تشدید این روند مخرب كرده و درصدد هستند تا از طریق ایجاد دشمنان فرضی و تعیین مقصر با جهت‌دهی به این روند به نتیجه مطلوب خویش دست یازند. از طرف دیگر بی‌تفاوتی برخی كشورها و یا همراهی برخی دولت های منطقه با این جریانات سیاسی به صورت نا امید كننده‌ای مزید بر علت شده است.بر این اساس پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی (سابق) و تشكیل كشورهای مستقل مشترك المنافع (C.I.S) در اغلب مراكز علمی جهان نیاز مبرمی به ایجاد مراكز مطالعاتی ویژه این كشورها و مناطق احساس گردید. علت چنین نیازی علاوه بر اهمیت و حساسیت منطقه، كمبود اطلاعات تخصصی و ضعف آگاهی‌های عمومی نسبت به این كشورها بود.

اعمال روش های نظارت و سانسور شدید در زمینه‌های تبادل خبر و اطلاعات (توسط دولت ‌مردان شوروی سابق) علیرغم وجود فرهنگ غنی ، منابع و ظرفیت‌های گسترده منطقه ، آن را پشت پرده آهنینی قرار می‌داد كه از عصر تزارهای حاکم تا پایان حكومت شوراها بر سراسر این مناطق سایه افكنده بود.

"خبرگزاری آران"، نیز به عنوان یک رسانه مستقل غیر دولتی وابسته به "موسسه مطالعات بین المللی فرهنگی آران" ، با درك این حساسیت ، جهت كمك به شناخت فرهنگی، تاریخی و جلوگیری از انحرافات تاریخی و فكری ساكنان منطقه قفقاز و نظر به ارتباط جغرافیایی کشور ترکیه و اهمیت این منطقه برای کشور روسیه و تاثیر گذاری مضاعف کشورهای منطقه ای و فرا منطقه ای در این ناحیه جغرافیایی و تاثیر آن بر جغرافیای سیاسی ایران ، با همكاری روزنامه نگاران ، رسانه های خبری ، مراكز علمی - مطالعاتی منطقه ، جمعی از صاحبان فكر و اساتید فن و با زیر گروه های گردآوری،تولید،ترجمه و تحلیل محصولات رسانه ای شامل(خبر،گزارش، مقاله،تحلیل،عکس،معرفی کتاب ،صدا و فیلم)، فعالیت حرفه ای و مستقل خود را از تیر ماه ۱۳۸۶ به صورت آزمایشی آغاز نموده تا بتواند علاوه بر پرداختن به وظیفه حرفه ای خود ، به تقویت مشتركات مذهبی ، فرهنگی، تاریخی، هنری و ادبی چند هزار ساله ، به پیوستن دوباره جریانات فكری آن منطقه (كشورهای موجود) به جریان اصیل فرهنگ و تمدن جهانی ـ ایرانی، و پیوندهای عمیقی كه میان مردم ایران و ساکنان آن منطقه وجود دارد ، بپردازد.گردانندگان این خبرگزاری بر این باورند که ، بازیابی هویت دینی - ملی و كیان فرهنگی مردم منطقه ، رشد و توسعه معنوی ، اجتماعی ، سیاسی و اقتصادی آنان و صلح و ثبات را در منطقه به دنبال خواهد داشت.در این راستا از كلیه روزنامه نگاران ، صاحبان قلم ، پژوهشگران، محققان ، اساتید و دانشجویان علاقه‌مند دعوت به همكاری می‌نماییم.